ခုတေလာအလုပ္ရႈပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္းမအားလပ္တာေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာက္မွာဘာမွမတင္ ႏိုင္ျဖစ္ ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပို႔စ္တခုေလာက္တင္ႏိုင္ေအာင္ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ငေရႊေအာင္ေလးက လွိဳင္သာယာမီးခြက္ေစ်းထဲမွာေဈး၀ယ္ေနတဲ့အိမ္ရွင္မတဦးကိုအင္တာဗ်ဴးၿပီးအျမန္ဆံုးေသာ ပို႔စ္တခုကိုဖန္တီး လိုက္ပါတယ္။
-------------------------------------
ကြ်န္ေတာ္အင္တာဗ်ဴးဖို႔ရာ အတြက္ အမွတ္(59) အျမန္ယာဥ္ဒိုင္နာကားေလးနဲ႔ လွဳိင္သာယာ မီးခြက္ေဈး ကိုထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အင္မတန္သက္ေတာင့္သက္မရွိလွတဲ့ကားေလးရဲ႕ေနာက္ေျခနင္းျပားေလးကိုေျခတဖတ္ နင္း အေပၚကိုင္းကိုအေသအျခာကိုင္လို႔ အသက္နဲ႔ကို အိုးစားမကြဲရေလေအာင္ သတိကိုကပ္လို႔စီးနင္းလိုက္ပါ ရင္း ေအာင္ေဇယ်တံတားႀကီးကိုျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ပါတယ္။ ေအာင္ေဇယ်တံတားကိုျဖတ္ေက်ာ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ ပဲသုခၿမိဳ႕ေတာ္တမွ် ျဖစ္ေနေသာလွဳိင္သာယာမီးခြက္ေဈးကိုေတြ႔လိုက္လို႔ကြ်န္ေတာ္ကားေပၚက ဆင္းလိုက္ပါ တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္သူ႔ကိုေမးမယ္လို႔ရည္ရြယ္ထားတာ မရွိသလို ဘာအေၾကာင္းအရာေမးမယ္ဆိုတာလဲ ရည္ရြယ္ထားတာမရွိဘူးခင္ဗ်။ အံမယ္တယ္ေတာ္တဲ့ အင္တာဗ်ဴ၀ါပဲဆိုပီးႀကိတ္ပီးအထင္ႀကီးေနၾကၿပီထင္ပါရဲ႕။
----------------------------------
လွဳိင္သာယာမီးခြက္ေဈးေလးဟာဆိုရင္လဲ ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္ရဲ႕ထိမ္းသိမ္းႀကီးၾကပ္မႈေအာက္မွာ ဗြက္တေသာ ေသာ ယင္တေလာင္းေလာင္း နဲ႔မို႔သိုင္းကြက္နင္းၿပီးခ်င္းနင္း၀င္ေရာက္လိုက္တယ္။ ပီးေတာ့ဘယ္သူ႔ကိုအင္တာ ဗ်ဴးမယ္ဆိုတာႀကိဳတင္စီစဥ္ထားျခင္း မရွိသည့္အတိုင္း ေတြ႕ရာအမ်ဳိးသမီးႀကီးတဦးအား ေမးျမန္းဖို႔ သားေကာင္ ကိုရွာေဖြေသာက်ီးကန္းမ်က္လံုးနဲ႔လိုက္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ေဟာေတြ႔လိုက္ပါပီ။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ငေရႊေအာင္ ေလးကလဲ စင္ကာပူဆိုတဲ့ကြ်န္းပိစိႏိုင္ငံေလးမွာေနခဲ့ေတာ့ ဘရမ္းဆိုတာေတြသိပ္သေဘာေတြ႔မဟုတ္လား။ မီးခြက္ေဈးထဲေဈး၀ယ္ေနတဲ့ေဒၚႀကီးကလဲ ဂက္စ္ ဆိုတဲ့အက်ီႀကီး၀တ္ထားေတာ့သူ႔ကိုပဲ အင္တာဗ်ဴးမယ္ရယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ေလ။
---------------------------------
ငေရႊေအာင္။ ။ဟီးဟီး(သြားၿဖဲပီးအသားကုန္ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္လိုက္ပံု)
အန္တီႀကီး။ ။မ်က္ေမွာင္က်ဳတ္၍ျပန္ၾကည့္။
ေရႊ။ ။အန္တီကြ်န္ေတာ္က ကမာၻေက်ာ္စိမ္းလန္းေသာေျမဘေလာက္က(ကမာၻေက်ာ္ဆို ဂူးလ္ဂယ္ကရွာရင္ ေတြ႔တာကိုး) ငေရႊေအာင္ပါ။ ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္။
အန္။ ။တခါမွၾကားဖူးဘူး
ေရႊစဥ္းစားလိုက္တယ္။ ဟုတ္မွာပါေလ သူကကမာၻႀကီးနဲ႔အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတဲ့ဒီေနရာမွာေနတာကိုး ကိုလို ကမာၻေက်ာ္ေတြလဲသူဘယ္သိႏိုင္မလဲ။
ေရႊ။ ။ထားလိုက္ပါအန္တီ။ ကြ်န္ေတာ္နဲနဲေလာက္အန္တီ့ကိုအင္တာဗ်ဴးခ်င္လို႔ပါ။
အန္။ ။ဘာအင္တာဗ်ဴးလဲ။ အားအားယားယား။ မေျဖႏိုင္ပါဘူး။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ႏွစ္လံုးတြက္ရအံုးမယ္ အခု 10 နာရီထိုးေနပီ။
ေရႊ။ ။အန္တီရယ္ခဏေလးပါ။ ကြ်န္ေတာ္အခုအန္တီ့ကိုမုန္႔ဟင္းခါးလိုက္ေကြ်းမယ္။ ပီးရင္လက္ဖတ္ရည္ ဆိုင္မွာေအးေအးေဆးေဆးေလးစကားေလးေျပာ။ ပီးရင္ေန႔လည္စာလဲလိုက္ေၾကြးမယ္ေလ။
အေဒၚႀကီးမ်က္ႏွာ၀င္းပသြားသည္။ အေျခအေနေကာင္းၿပီးဆိုၿပီးငေရႊေအာင္အျမန္ေလး ေျပာလိုက္။
ေရႊ။ ။ကဲဒါဆိုကြ်န္ေတာ္တို႔မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္သြားၾကရေအာင္။
မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေရာက္ေတာ့အေဒၚႀကီးကမုန္႔ဟင္းခါးကို အေၾကာ္ႏွစ္ခုအိုးဘဲဥတလံုး ငါးဖယ္တခုနဲ႔ မွာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာသက္ပ်င္းကိုခုိးခ်ရင္းသူစားေနတာကိုၾကည့္ေနတယ္။ စားလို႔ပီးသြားေတာ့။
အန္။ ။ကဲေမာင္ရင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားပီး ေအးေအးေဆးေဆးေမးခ်င္တာေမးေတာ့ ေဒၚေဒၚ၀မ္းေအး သြားပီလကြယ္။ ေမာင္ရင္ကမနက္စာလဲေကြ်းလက္ဖတ္ရည္လဲတိုက္ ေန႔လည္စာလဲေကြ်းမယ္ဆိုေတာ့ ေဒၚေဒၚ ညေနဂဏန္းေလးက်ရင္ပိုထိုးလို႔ရသြားတာေပါ့။ ဟင္းဟင္း။
ေရႊ။ ။အန္တီကြ်န္ေတာ္ေမးတာေလးေတြကိုအန္တီသိသလိုသာေျဖေနာ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအားမနာနဲ႔။
အန္။ ။ရတယ္ေမာင္ရင္။ အဲငေရႊေအာင္ဟုတ္တယ္ေနာ္။
ေရႊ။ ။ဟုတ္အန္တီ။ အန္တီ့နာမည္က။
အန္။ ။ေဒၚေရႊပံု
ေရႊ။ ။ေၾသာ္..အန္တီ့မိဘေတြကခ်မ္းသာတယ္ထင္တယ္ေနာ္။
အန္။ ။ဟုတ္ပါဘူး ဘာမွမရွိလို႔ အန္တီ့ကိုေမြးေတာ့ေဒၚေရႊပံုဆိုပီးေပးလုိက္တာ။ အိမ္မွာေရႊပံုရွိတယ္ဆိုၿပီး အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုေျပာရေအာင္ေပါ့။ ဟင္းဟင္း။
ေရႊ။ ။အန္တီကေတာ့ ေတာ့အဆင္ေျပတယ္ထင္တယ္ေနာ္။ အန္တီ၀တ္ထားတဲ့အက်ီကသိပ္ေဈးႀကီးတယ္ ေလ။ ဘယ္မွာ၀ယ္တာလဲ။ ဘယ္ေလာက္ေပးရလဲ။
အန္။ ။ ဟင္းဟင္းဒီမီးခြက္ေဈးမွာပဲေလ။
ငေရႊေအာင္နဲနဲေတြေ၀သြားသည္။ စင္ကာပူလိုၿမိဳ႕ႀကီးမွာေတာင္ေရွာ့ပင္းေမာတိုင္းမွာမေတြ႔ရေသာ ဂတ္စ္ ဆိုေသာ အက်ီအားလွဳိင္သာယာမီးခြက္ေဈးမွာရတယ္ဆိုေတာ့။
အန္။ ။ငေရႊေအာင္ဘာငိုင္သြားတာလဲ။
ေရႊ။ ။ဒီမွာေတာင္ဒီလိုအက်ီ၀ယ္လို႔ရတယ္ဆိုေတာ့အံၾသသြားလို႔ပါ။
အန္။ ။ဘာဆန္းတာမွတ္လို႔ ဖ်ာပံုထည္ဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာရွိတယ္ေလ။ တထည္မွ 500ပဲေပးရတာကိုး။
ဟုတ္ေပသားပဲ ငါလဲေမ့တတ္ရန္ေကာဟူေသာအေတြးနဲ႔ငေရႊေအာင္စဥ္းစားေနတယ္။
ေရႊ။ ။ ကဲအန္တီ စကားေလးဆက္လိုက္ရေအာင္။ အန္တီ့မွာအိမ္ေထာင္နဲ႔လား။ သားသမီးဘယ္ႏွေယာက္ရွိ လဲ။
အန္။ ။အင္း ေဒၚေဒၚ့မွာ သား(၃)ေယာက္ သမီးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္ကြဲ႕။
ေရႊ။ ။ ကြ်န္ေတာ္က်န္းမာေရးဗဟုသုတေလးေတြအရင္ေမးခ်င္ပါတယ္။
အန္။ ။ေဒၚေဒၚတို႔ကေတာ့က်န္းမာေရးဗဟုသုတေတာ့မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ေမးေလ။ ေဒၚေဒၚသိသေလာက္ ေျဖပါ့မယ္။
ေရႊ။ ။ အန္တီခေလး(၅)ေယာက္ရွိတယ္ဆိုေတာ့မိခင္ႏို႔ကိုပဲတိုက္ခဲ့တာလား။
အန္။ ။ဟဲ့ ငါ့ႏို႔မတိုက္လို႔ငါ့ေယာက်္ားမွာမွႏို႔မရွိတာ။
ေရႊ။ ။အဲ ... ကြ်န္ေတာ္ဆိုလိုတာက ႏို႔မႈံ႔ေတြဘာေတြတိုက္ေသးလားလို႔။
အန္။ ။ႏိူ႕မႈံ႕ဆိုတာဘယ္လိုတိုက္ႏိုင္မွာလဲ။ ေပါက္တီးေပါက္၇ွာကြယ္။
ေရႊ။ ။အင္း..ကေလးေတြကိုကာကြယ္ေဆးေတြအျမဲထိုးေပးခဲ့လား။
အန္။ ။ဒါေတာ့ထိုးတာေပါ့ကြဲ႔။ အလကားထိုးေပးတာကိုး။
ေရႊ။ ။ကဲအန္တီအစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္တာေလးေတြေမးမယ္ေနာ္။ အန္တီတို႔မိသားစု မွာဆီကိုေလ်ာ့ စားလား။
အန္။ ။ဆီေလ်ာ့စားတာမဟုတ္ဘူး။ ဆီကိုမစားတာ။
ေရႊ။ ။ေၾသာ္..ေကာင္းတဲ့အေလ့အထပဲအန္တီ။ ကိုလက္စေရာအေၾကာင္းအန္တီသိတယ္ေပါ့။
အန္။ ။ဘယ္ကကိုလက္စေရာလဲ။ မသိပါဘူး ဆိုကၠားနင္းတဲ့ကိုလက္ႀကီးပဲသိတယ္။ နင္ေျပာတဲ့ကိုလက္စေရာက ဘယ္မွာေနတာလဲ။ ဘာလုပ္တာလဲ။
အန္..ေသစမ္းနႏၵိယ..
ေရႊ။ ။မဟုတ္ဘူးေလ။ ကိုလက္စေရာဆိုတာဆီမွာပါတဲ့ဟာကိုေျပာတာ။ အဲဒီအေၾကာင္းကိုသိလို႔အန္တီဆီ မစားတာမဟုတ္လား။
အန္။ ။အာမဟုတ္တာ။ မသိပါဘူး။ ဆီေဈးႀကီးတာေရာဆီပါတဲ့ဟင္းခ်က္စားစရာပိုက္ဆံမရွိတာေရာေၾကာင့္ ဆီမစားတာ။
အီး...ျဖစ္ရမယ္။
ေရႊ။ ။ က်န္းမာေရးေဆးစစ္တာေတြေရာလုပ္ျဖစ္လား။ ဥပမာ ဆီးခ်ဳိရွိလား ေသြးတိုးရွိလားစသည္ျဖင့္ေပါ့ အန္တီ။
အန္။ ။အဲလိုေတြစစ္ဖို႔လိုတယ္လား မသိပါဘူး။ တခါမွစစ္ဘူး။
ေရႊ။ ။ေၾသာ္..အင္း။ တကယ္လို႔ဖ်ားခဲ့နာခဲ့ရင္ ရပ္ကြက္ထဲကဆရာ၀န္နဲ႔ျပလား အထူးကုနဲ႔ျပလား။
အန္။ ။ေၾသာ္..ဖ်ားရင္းလား တင္ထြန္းနဲ႔ျပတယ္ေလ။ သူကေဆးသိပ္လိုက္တယ္။ ေဒၚေဒၚတို႔တရပ္ကြက္လံုး သူ႔ပဲျပတာ။
ေရႊ။ ။ ဒါဆိုေဒါက္တာတင္ထြန္းက ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တာေပါ့။
အန္။ ။ဘယ္ကေဒါက္တာတင္ထြန္းတံုး
ေရႊ။ ။အန္တီပဲေျပာတာေလ ဖ်ားရင္နာရင္ ေဒါက္တာတင္ထြန္းနဲ႔ျပတယ္သူကေဆးလိုက္တယ္ဆို။
အန္။ ။အာ..မဟုတ္ပါဘူး တင္ထြန္းက ေဒၚေဒၚတို႔ရပ္ကြက္ထဲကကြမ္းယာဆိုင္ကပါ။ သူကေဆး၀ယ္ရင္ ေသျခာေမးပီးေဆးစပ္ေပးတာေလ။ သူေပးလိုက္တဲ့ေဆးေသာက္ပီးရင္ ေကာင္းသြားတာခ်ည္ပဲ။
ေရႊ။ ။အဲလိုႀကီးလား။ မသိပါဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကဆရာ၀န္ထင္ေနတာ။ ဒါဆိုတျခားအေၾကာင္းေလးဆက္ လိုက္ရေအာင္။ အန္တီ ေနာက္ႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲရွိတာသိလား။
အန္။ ။ဘာကိုေျပာတာလဲ။ ေရြးေကာက္တာေတာ့ေန႔တုိင္းပဲေလ။ ေဒၚေဒၚ့ေယာက်္ားျပန္ေရာက္မွာ ဆန္အေျပးအလႊာ၀ယ္ခ်က္ေတာ့ ဘယ္မွာလာပီးေတာ့ စပါးလံုးေကာက္ႏိုင္မလဲ။ ဒါေၾကာင့္စားခါမွပဲ ပန္းကန္ထဲ မွာကိုယ့္ဟာကို စပါးေစ့ျမက္ေစ့ေတြ ကိုယ့္ဟာကိုေရြးေကာက္ရတာေလ။
ေသစမ္း..ငေရႊေအာင္။..
---------------------------------------
ကြ်န္ေတာ္ဘာမွဆက္မေမးေတာ့ဘဲ အသာကေလးျပန္လိုက္ဖို႔လက္ဖက္ရည္ဖိုးရွင္းပီး ျပန္ဖို႔လုပ္တယ္။ "ေဟ့ငေရႊေအာင္နင္ပဲေန႔လည္စာေကြ်းမယ္ဆို..." "ေၾသာ္..ဟုတ္သြားၾကမယ္ေလ.."
××××××××××××××××××
-ေရႊေအာင္
