ဂုဏ္ယူမွတ္တမ္း

ကြ်န္ေတာ္ဒီစာပိုဒ္ကေလးကိုေရးဖို႔ေတာ္ေတာ္တြန္႔ဆုတ္ေနခဲ့တယ္။ လမ္းျပၾကယ္ျမန္မာစာၾကည့္တိုက္ေလးဆိုတာစကၤာပူေရာက္ျမန္မာအမ်ားစုသိၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေလးက လမ္းျပၾကယ္ ဆိုတဲ့စာၾကည့္တိုက္ေလး အေၾကာင္းထက္ ဒီစာၾကည့္တိုက္မွာပါ၀င္ပတ္သက္ၿပီးလုပ္အားေပးေနၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ်ား အေၾကာင္းကိုေျပာျပခ်င္တာပါ။ ဒါဆိုဘာအတြက္တြန္႔ဆုတ္ေနသလဲလို႔ ေမးရင္ ဒီပါ၀င္ပတ္သက္ေနသူထဲမွာကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ပတ္သက္ေနလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္တရက္မွာကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕gmail custom msg မွာေတြ႔လိုက္တဲ့စာသားေလးတစ္ခုေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္ဒီစာပိုဒ္ေလးကို ေရးျဖစ္သြားတယ္။

တရက္ကြ်န္ေတာ္အိမ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ Online ေပၚတက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ Chatting ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္ မွာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕ Custom msg မွာဘာတင္ထားလဲဆိုေတာ့ အလြန္စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္ OTလို႔ေရးထားတာသြားေတြ႔ေတာ့ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုေမးလိုက္တယ္။ မင္း OT ဆင္းရင္တစ္နာရီ 17 ေဒၚလာရတယ္မဟုတ္လားဆိုေတာ့..ရေတာ့ရပါတယ္..ဒါေပမယ့္ငါ့ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္္ဆို
တာမရွိေတာ့ဘူးတဲ့။

ဒီစကားကိုကြ်န္ေတာ္ၾကားေတာ့ကြ်န္ေတာ္တုန္လႈပ္သြားတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္တဲ့လား။ ေငြရရင္မနားေတာ့ဘူး အခ်ိန္ပိုေတြလုပ္အံုးမွာဆိုတဲ့ေရႊျမန္မာေတြေတာင္ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ကို မက္ေမာေနၿပီလား။

ဒီစကားကိုၾကားေတာ့ကြ်န္ေတာ္တို႔လမ္းျပၾကယ္အဖြဲ႔သားေတြရဲ႕စိတ္ဓာတ္နဲ႕ပူးေပါင္းပါ၀င္ႏိုင္မႈအေပၚ ကြ်န္ေတာ္ဂုဏ္ယူမဆံုးျဖစ္ရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ ကိုယ္လမ္းစရိတ္ကိုယ္စိုက္၊ ကိုယ့္စားစရိတ္ကိုယ္စိုက္ၿပီး၊ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ေလးကိုဒီမွာလာေပးဖို႔ဆိုတာ တကယ္ကိုမလြယ္တဲ့ကိစၥပါ။ ဒီလိုမလြယ္တဲ့ကိစၥကိုေဆာင္ရြက္ေပးႏိူင္တဲ့လူေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေအာက္တန္းက်တဲ့ဘ၀ကိုမေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခါတရံမွာ စာအုပ္လာငွားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္အခ်ဳိ႕ (အင္မတန္ေတာ့နည္းတဲ့အေရအတြက္ပါ) ရဲ႕ရုိင္းျပစြာဆက္ဆံခံရမႈေတြလဲ အၿပံဳးမပ်က္ပဲ သူတို႔နားလည္သြားေအာင္ရွင္းျပႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

ဘာအက်ဳိးအျမတ္အတြက္မွမဟုတ္ဘဲကိုယ္ႏိုင္တဲ့တာ၀န္ေလးကိုကိုယ္ေက်ေက်ပြန္ပြန္ နဲ႔လာေရာက္ၾကတယ္ဆိုေတာ္ရုံ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အၾကြင္းမဲ့ယံုတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အာလံုး ဟာတခ်ိန္မွာဒီ့ထက္အဆမ်ားစြာႀကီးျမတ္တဲ့ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာပါ၀င္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ လဲေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ အနည္းဆံုးမိသားစုထဲမွာေတာင္ကိုယ့္ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ေလးကို ကိုယ့္မိဘေတြ၊ ကိုယ့္ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ရာမိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ အခ်ိန္ေပးဖို႔ သူတို႔ရဲ႕အခက္အခဲေတြအတြက္အနည္းဆံုးနားေထာင္ေပးဖို႔ အခ်ိန္ေပးႏိုင္မယ့္လူေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္က ကိုယ့္ကိုလိုလားေတာင့္တရတဲ့လူေတြျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာေတာ့ ေျပာဖြယ္ရာမရွိေတာ့ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ေနာက္ထပ္သတိထားမိတာတစ္ခုက ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ေနာက္ထပ္ေသာျမန္မာလူငယ္ေတြ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာပါ၀င္လာေအာင္ အနည္းနဲ႔အမ်ား လမ္းျပေပးႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ နာဂစ္မုန္တိုင္း အတြက္အလွဴေငြနဲ႔ အလွဴပစၥည္းေတြေကာက္ခံ ခ်ိန္ေတြမွာ စကၤာပူေရာက္ျမန္မာမ်ားသာ မကပဲစကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြကေတာင္ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကိုခ်ီးက်ဴးခဲ့တယ္ဆိုတာ စကၤာပူေရာက္ျမန္မာေတြ အသိျဖစ္တယ္ဆိုတာေတြ႔ရမွာပါ။

ေနာက္ကြ်န္ေတာ္တျဖည္းျဖည္းစဥ္းစားမိတာက ဒီလမ္းျပၾကယ္ဆို တဲ့စာၾကည့္တိုက္ေလး
ကိုမထူေထာင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ထူေထာင္ၿပးီရင္ေတာင္ဒီလို ဆက္လက္ရပ္တည္ႏို္င္ဖို႔ကြ်န္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြပူးေပါင္းပါ၀င္ပတ္သက္ခဲ့ျခင္းမရွိဘူးဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာနာဂစ္လိုဒုကၡတစ္စံုတစ္ရာႀကံဳလာခဲ့ရင္ျပည္ပေရာက္ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ဘယ္ေနရာမွာ စုစုစည္းစည္းတိုင္ပင္မလဲ...ဘယ္လိုကူညီဖို႔စည္းရုံးၾကမလဲဆိုတာစဥ္းစားရင္း....

××××××××××××××

-ေရႊေအာင္